Nedenlenmeler

Neden tüm bunları göğüslemeye çalışıyorsun?

Sanırım çocuklara, torun-torbaya zamanında bir şey olduğumu kanıtlamak için.

Tipik diyalog yıllardır, holivutun kullanıp bitiremediği, üstüne üstlük kişinin potansiyel "hayat amacı" felsefesine daim olmuş, bir de delice en iyi yarışına gizliden sokan diyaloglardandır. Geriye dönüp gariban babaanne, annane, dede dönüşümünde kimse Yat Klübü üyesi olmadığı için, kendi halinde sıradan ve ufak başarıları olan kimseler görülüyor rol model olarak. Sonra da bir adım daha gidiliyor konuya, aslında onlar olmadan anan-baban olmayacaktı, dolayısıyla sen de diye varoluş mekanizması hızla dönerken beyinde, heyecanlı köy anıları ve de cahillik komedisi başa sarıyor. Zamanında herkesin b'şey olduğunu bilerek tekrar çok muhterem yazarı olan kitabına, saçmalıklarla dolu bloguna, derin bilimlerin çözümsüz noktalarında sancı çekerken yakalanıyor kimisi. O zaman gerçekten soruyorum kişiye, "neden?"

Kimisi cevaptan kaçınırken, kimisi bir neden aramadan epey yol almış.

Acılar

Elbiselerin rengi, kokuları aklıma geldikçe müthiş vicdan azabı çekiyorum. Elimden geçen her bir milim iplik kadar emeğimi bu elbiselere gömdüm. Şimdi asla ve asla birine bile bakamıyorken yaşadığın bu aciz durum, beni daha da korkutuyor. Yapmamak mı zor, elindekilerle yetinememek mi? Ben söyleyeyim, cesur olmadığın için kırılgan duygulara sahipsin. Bir kavmi giydirirken, aklım hep diğerlerinde idi. Daha güzeli, daha niceliklisi, daha sağlamı ne geliyorsa elimden, belki daha üst seviyesi. İnsan kendini aşabiliyorsa bile bunu zamana bırakır. Bunu asla yapmıyorsun. Emeklemeden koşmayı deniyorsun. Benimse ne makasa, ne de kumaşlara tahammülüm yok, koşsam bile bir boşluğa yol alıyorum. Bu mu seçtiğin yol? Benim azabımı engelleyemediğin gibi, kendi yolunu da istediğin gibi seçemezsin artık.