Haftanın Dörtlüsü

Julianna Barwick'ten, Love of Common People’da biraz değinmiştim kendisine. Bu hafta keşfettiğim, dinlerken ufak bir korkuya götüren, götürdükçe kendinin ölümüne yaklaşığını gösteren deli bir kadın o. Katil de olabilir.

Dent May ve onun mükemmel Ukulele’si ise, göründüğü gibi neşeli, şakrak, ukulelesi ve şarkı sözleri ile birlikte yol almış. Misisipi’liymiş ama gereksiz bilgi çünkü, gözlükleri ile mükemmel bir Alman görünümünde.

Monster Rally ise, Dent May’e benzerlerinde yakalandı fakat pek de bağlantı kurulmayabilir. Şarkı sözleri olmadan “chillwave” denen o garip tarzı icra etmişler ve bu hafta oyum Monster Rally’den yana, cidden şahane. Color Sky şarkısı, örneğin ilk ve tek albümleri Coral'in ilki. 2011 yılında çıkmış albüm. Belki de bana öyle geldi ama her şarkı birbirinden çok ayrı. Genelde albümlerde birliktelik olur ya hani, devam ve tekrar anlamında; bu albümde bir türlü bulamadım, başka başka kapılar açmaya devam etti. Sun/bum ve Land Ho/Masusa diğer favorilere ekleyebiliriz.

Pepper Rabit, Beauregard isimli albümleri var bir tane. Yine enteresan şarkı sözleri ve ukulele ritimleri. Biraz daha tanıdık vokal ve müzik ama klarnet çıkabilir aradan. Gene de renkleriyle bir atışı hakettiler. 

Neredeyim ben?

Bir zaman yapılanlar ilerleyen zamanlarda o mükemmel çemberinizi tamamlarken, yinelendiğinizi ama aynı zamanda o kalıptan uzakta olduğunuzu farkediyorsunuz. Mono, "Neredeyim ben?"i notalara döküp, köşesinde içini döküyorken, bambaşka yerlerde eskiye dönmekle kalmıyor, şimdinin harmanını adeta duvarlarda görüyorum. Ben Neredeyim ben?'le, sen bambaşka bir tabloyla, o farklı bir parfüm kokusuyla ve biz bir kareyle, hatta bir an ile.

Bunu hatırlamak ve barışmak mükkemel bir duygu, yaşanılması gereken.